Hello reader :)

Iba dapat ang tinatype at tinatapos ko ngayon. May kailangan pa akong tapusin at iedit na sobrang kailangan na pero tulad ng madalas na nangyayari, nawala na ako sa mood para gumawa ng diretso. Eh asan na nga ba yung superhero ko? Lumipad na papunta sa ibang mundo. Hindi nga siguro siya ang tamang pagsabihan ng this and that na naiisip ko ngayon. Eh bakit ba kasi kailangan pang isipin? Pwede bang makiramdam na lang din ako? Tapos idadaan ko na lang din sa “sharp words” ang lahat? Mas madali yun ee. Kasi madali din naman ‘daw’ magsorry. Ewan ko at ang dali na lang sa mga taong magalit ng walang dahilan. Magagalit, magsasabi ng kung ano ano tapos kapag nadapa at nakabaon ka na ng sobra, saka bibitawan yang “sorry” na yan at aabutan ka pa ng kamay nila para makaahon ulit. Wow. Di ba ang saya naman masyado nun? Ano yun, mananakit ka tapos sa simpleng sorry mo okay na lahat? Sa simpleng salita mo ng pagtanggap maayos na lahat? Wala na. Kahit sabihin pa na naging maayos kayo, nakasakit ka na. Andun na yun ee.Ang hindi ko maintindihan sa mga tao, matapos mapatawad ay uulitin lang ulit ang pagkakamaling nagawa nila before. Ano ang mga nasa paligid niyo? Laruan? Nasasaktan din yan tulad ng napakataas niyong pride. Pakibawasan naman at libre po ang patabas sa mananahi. 

Meron pang napakainsensitive sa feelings ng iba. Hoy! Hindi lang ikaw ang nagiisang tao na nangangailangan ng pangunawa. Makaintindi ka nga. Kahit kaibigan mo pa yan. Ang pasensya nagkukulang po, paunawa lang. Minsan ay sobra na. Pakibawasan na din nyang kaartehanat kayabangan sa katawan. Isabay na dyan sa pride na mas malaki pa sa hinanakit ko sa bawat isa sa inyong nagsasalita ng patalikod sa akin. Nakakainis naman kasi kayo minsan. Pagbigyan na at minsan lang naman to. Malay mo bukas ay nacompose ko na ulit ang sarili ko? Ngayon lang to. Napuno ee.

Kailangan ko ng ano.. hmmm. popcorn please? :)

And this pain-all the magic a wordsmith can conjure, no adjective can really describe it; like a supreme orgasm, it cannot be encompassed by words. I have felt this pain as most humans have never felt it. This great, unbearable pain comes to a blessed end only when the nerves are dulled, the pain withdraws for he who has been so afflicted has died. Feeling- we revel in it when it is pleasing, filling us with bliss and contentment. Feeling- suddenly we loathe it, render our minds insensate if can have for this feeling is repulsive, hurting. Again, pain. Sometimes it comes late after a wound, the word, had been inflicted, but surely it will come for this particular pain is also destiny.

Do you know this feeling that words can’t explain?

You take a deep sigh, pause for a minute or two and take another. After this seemingly never ending routine, you’re still searching for the right words that will suit this unfathomable feeling inside.

Just stay still and listen to these deep breaths of mine. They’ll whisper you the words that you long to hear for years.

Where should I start? With this one or the other? How will I start? By this or that? When should I start? Is it now or maybe a little later? Why should I start? To finish or just to prove something? 

It is when I am about to make a move, everything became blurry. When I am able to speak, no one’s there to listen. When my mind is open, no one extended their thoughts. When I stand to dance, the music vanished. When I start to hum, things became still. 

Stop this and let me be your strength. My time, not yours my dear.

All things must meet its ending. All —the bad and even the good ones. Then why delay what’s inevitable in the first place?

Certain incidents happen to merely pass and not to stay. There’s no such thing as permanent. It is just part of the wishful thinking that we, humans made. We created those hopes to betray and hurt ourselves in the end. We have set our minds that a moment of happiness is way better than plain sadness and that roaming in the sea of darkness is worse than creating illusions of light. Who told us that clinging on the hope that things will not drift apart will save us from crystal waters? No one. And no one also forbid us to do so.

Let’s pretend that everything’s infinite. Let’s fool ourselves. Sometimes it feels good, believe me.

Birthday ngayon ng aking superhero sa lupa! :)))

HAPPY BIRTHDAAAY!

Hindi kami close. Feeling ko lang siguro na close kami, pero hindi talaga. wala akong alam na secret nya at ewan ko ba kung may alam sya na secret ko. May secret ba ako? Eh implied naman ang mga bagay sa buhay ko. Bahala ka na sa papaniwalaan at ipagpapalagay mong totoo. Bihira ako magbitiw ng confirmation. Masaya yung hanging kung minsan para may thrill! Haha! Sabi nga ni Chv, “Assume at your own risk.” Pero napapalayo na ako kaya balik tayo sa superhero ko. Hindi naman siya ordinaryo tulad ng iba. Mahilig magbasa ng libro, magkomento pero ayaw ng argumento, sumalungat pero ayaw sa hayagang pagkontra, mahal ang musika pero ayaw kumanta. Isa lang naman ang naging basehan ng pagpili ko sa kanya, yung mga pananaw sa buhay na out of this world kung minsan. Kaya nya kasing salungatin yung established truth and accepted sa lipunan. Kaya nya akong kumbinsihin sa mga paniniwala na dati naaman ay hindi ko sinasangayunan. This person can move me in a second. Bow.

Mahalaga sa akin ang bawat opinyon niya. Yung tipong bago ko iconsider yung desisyon at gusto ko, kanya muna. Kung paano ba niya nakikita ang mga bagay bagay gamit ang extraordinary eyes na meron siya. Nakikita niya kasi hindi ang harap o likod o kahit tagiliran ng isang sitwasyon. Hindi rin ang taas at baba o ang loob nito. Kaya nyang makita ang mangyayari sa bagay na yun kapag nasira, nadagdagan o lumipas ang panahon. Hindi mo siguro ako maiintindihan kung hindi mo pa siya nakakausap o kung basta kilala mo lang siya. 

Siya yung tipong pinoproblema pati problema ng iba. Praning siya pagdating sa mga kaibigan niya. Ayaw niyang magmukhang may kinakampihan siya. Ayaw niya na magkakalayo layo dahil sa mga personal na interes. Siya ang pinakama[agbigay na taong nakilala ko. Hmmm, so far ay siya na nga. Hindi siya perpekto. Moody at times pero tolerable. Hindi nagtatagal ang tampo niyta sa tao ng 5 seconds. 6 seconds na ang pinakamatagal. Ayaw niya sa sitwasyong naiipit siya lalo na kung concern ang mga kaibigan niya. Madalas, nagbibigay siya ng pagsangayon dahil ayaw niya lang ng mahabang diskusyon.

Ayaw niya ng pakwan!

Hoy ikaw, kahit parang ang layo layo natin nitong mga nakaraang araw, tandaan mo na ikaw pa din ang superhero ko. Kung lalayo ka man, lubusin mo na. Ang hirap kasi noong nagkukunwari na wala pero meron naman. JOOOOKE! :DD ating pagusapan ang mga bagay bagay tulad ng dati. No hard feelings kung magkasalungat ng gusto ang bawat isa. Friends were made for each other and not for a single party. Kaya tayo magparty!! :DD

PS. Jolenism, anong gusto mong regalo?

Namiss ko ang tumblr at mamimiss ko pa lalo.

Hindi.. Mali pala yung sinabi ko. Hindi yung tumblr ang namiss ko kung hindi yung mga nababasa kong magagandang post, yung mga nakakausap kong magagaling na bloggers, at higit sa lahat, si HAPIMAC :) Ang tumblr kasi ay hindi lang basta isang blogging site, ito ang mundo ng pinagsamasamang bagay na gusto ko, ng mga bagay na malapit sa puso ko :)

Nakakawindang ang mga nakaraang linggo. Tapos ang lapit na nga pala ng Qualifying Exams, magiging busy na naman ako sigurado. Daig pa ang Eiffel Tower kapag pinatas ang mga books na kailangan kong ireview. Pero keribels lang :D

Masaya ako ng mga nakaraang araw. Parang hindi dumaan yung magugulong months ee. Masaya ako, masaya ka, masaya tayo di ba? :p

Matagal kong hindi nabisita ang tumblr, at magiging matagal na ulit ang sunod kong pagbisita at pagtambay dito. Magsisipag muna ako para sa mga darating na examinations :) Babalik ako sa panahong hindi mo inaasahan! Haha! By April 16, magkasama na ulit tayo :) Madami akong kwento! Wagaaaaas!

Hindi madali pero kakayanin ko. Nakaya ko noon, nagawa ko noon at gagawin at papatunayan ko ulit ngayon. Nagtiwala ka, nagtiwala sila, pipilitin kong hindi kayo mabigo ngayon.

I know this will be a tough fight.. but I am tougher :DD

*smiles..

Ito ay nakakamatay.

Ilang beses ko na ba sinabi sa sarili ko na wag ng gagawin yan? Ang hirap din kasing pigilan lalo na kung pati yung mga tao sa paligid mo ay pinipilit ka na gawin yan dahil sa mga actions nila. Nakakabaliw at nakakasira talaga ng katinuan.

Hindi pala lahat ng iniisip ko ay tama. Madalas nga, sabi ni Jojo ay EKSAHERADA! Mas madali kasing matanggap ang sampal ng isang bagay kapag napaghandaan mo na ang pagdating nun. Pero dadating pa din talaga yung mga panahon na kahit sabihin mo na napaghandaan mo na yun, ang sakit pa din kapag totohanan na. Arooooy to infinity and beyond lang ang drama.

Minsan naisip ko din na wag na lang isipin ang mga bagay. At ang nangyari? Mas nasaktan lang ako. Nanloloko din pala si inner self ano? Sarili mo na nga, nagawa ka pang lokohin. Ang saklap ng buhay sa ganoong aspeto. Yung sarili mo na din ang kumokontra sayo, eh sino pa ang kakampi ko?

Dapat daw kasi ay balanse. Magisip ng tama at ramdamin ang mga bagay ng tama lang, balanse. Masama nga daw kasi ang sobra. Kelan ba nakabuti na may isang nakalalamang?

Chill lang sa buhay. Smile and trust God. Pray more, worry less.

Ito ay mahabaaaaaaang text post :)

Kumakain kami ng Philippine Team kina Tita noong isang linggo nang biglang dumating ang maiingay at magugulong highschool students. Yung tipong wala ng bukas kung makatawa at makapagtulukan! Kung ordinaryong araw, maiirita na talaga ako kasi naman kung maari, mas gusto ko na tahimik yung paligid ko habang kumakain. Pero noong araw na yun, naiinggit ako. Namiss ko ang highschool, ang mga kabarkada ko.

Highschool life daw ang best sa lahat. Pero iba sa pananaw ko, mas masaya kasi ako ngayong college. Pero dumadating pa din talaga yung mga panahon na ang sarap lang alalahanin ang lahat.

Naranasan ko ang mapatabi sa isa kong matabang kaklase na may hika. Habang may ginagawa kaming project ay bigla syang inatake ng hika! Asdfghjklungs!! Sumandal siya sa upuan ko at wooooooosh!! Nagslide yung upuan ko sa kabigatan niya! At tawa ako ng tawa habagng nilalabanan yung mabigat na pwersa ng katawan niyaaaa! “Hoy yung upuan ko namaaaaaan!” Nyahahahahaha!!!! Ang layo ng narating ng upuan ko!! Seryoso!! Mas concern pa ako sa upuan ko kesa dun sa katabi ko!

Naranasan ko na din na tumakbo palayo sa bola habang naglalaro kami ng volleyball! Eh hindi naman nga kasi ako marunong! Magserve pwede pa! Pero yung sasagot? No deal! Neknek niyo lang! Eh kung matamaan ako sa ulo? Luko pala kayo eh!

Madalas din kaming magpadulas sa ramp. Mamiili ka kasi kung sa stair o sa ramp. Syempre dun kami sa ramp para may thrill!! Nagpapadulas at naghihilahan pababa! Malas mo na lang kung hindi bagong shine ang ramp!! Taob ka pababa! Swerte mo na lang kung hindi major lagpak ang maranasan mo!

At yang ramp na yan ay may pabaon pa sakin! Second year ako noon ng mapili ako na magstudent teacher. Eh Social Studies yung ituturo ko, so diretso ako sa second floor. Turo dito, turo dyan. Tanda ko pa ang topic na diniscuss ko. Yung pagsakop ng mga Kastila sa Maynila. Yung sina Martin De Goiti yata yun! Basta yun! Eh wala namang mga nagtatanong sa mga luko kong tinuruan kaya early dismissal ang pakana ko. Tapos ang taas ng heels ng sapatos ko nun!! At habang nasa kalagitnaan ako ng ramp ay nadulas ako pababa! Nadulas ako pababaaaa! Ulitin ko pa? Nadulas ako pababa!! Tapos may nagsalita sa likod ko, “Miss, okay ka lang?” Gusto kong lumubog at matunaw.

Noong highschool ko din naranasan yung bawal magsalita ng hindi English. Kapag nahuli ka, bibigyan ka ng red card at kung sino ang may hawak non by the end of the day ay mapaparurusahan. Depende sa gustong parusa ng leader of the day. Dito nabuo yung sabwatan at laglagan. Maisalba lang ang sarili ay lolokohin kahit ang bestfriend. At kapag nabihag ka na sa bitag ng kalaban maririnig mo na ang mga katagang, “I caught you! You’ll be dead!”

Ito din yung mga panahon na may kanya kanyang area of responsibility ang bawat klase. Ang layo ng area namin sa room kaya barkadahan kami papunta dun. Halos 5pm na nasa area pa din kami at nakatambay. Oo, nakatambay at hindi naglilinis. Tapos saka lang magmamadali kapag maglilista na ng hindi naglinis. Tapos may dalawang magtatapon ng basura sa malayo at malaking malaking malaking basurahan malapit sa pool. Eh gusto ko dun kaya lagi akong nagpipresenta. One time nga may nakita pa kaming star fish! Ohyea! Star fish sa gitna ng kalsada. Ewan ko ba kung pano nagkaroon dun nun. Sabi pa ng kasama ko, “Baka goma lang yan na nasunog.” Kelan pa huminga ang gomang sunog? Bwiset.

Noong highschool din kami ay bawal ang magiwan ng gamit sa room. Ako namang si madaya ay nakikitago sa cabinet ng teacher o kaya sa likod ng cabinet, sa likod ng malaking picture frame, sa taas ng drawer kasi nga ayaw ko ng mabigat na gamit. Tapos dumating sa point na lahat kami ay ganun ang ginagawa. One time nagkaroon ng raid ang mga parak. Kanya kanyang sibat at hanap ng matatabukhan ang mga ilegal! At ang mga minalas, sako ang kinalagyan. Mga kawawang gamit, hindi na makikita ang mga nagmamayari sa kanila. Hahaha!

Uso din noong highschool ang flag ceremony. Ako na ang madalas late! Dumadating ako sa room ay kalagitnaan na at syempre agaw eksena sa mga bantay at mapapalista na naman ang pangalan ko. Hoy! Pero noong fourth year na ako noon. Fourth year na kasi, kilala na ng lahat at malaks na ang loob. Yung feeling na, “Akin tong school, tumabi kayoooooo!” Umamin kayo! Ganyan talaga ang pakiramdam kapag kayo na ang seniors. Kaya lagi akong ligtas sa mga parusa lalo na kung mga kabatak ko ang bantay sa gate. Corrupt na kung corrupt, kanya kanyang diskarte yan.

Isang beses, dumating ako na tahimik pa ang lahat. Proud na proud pa akong dumaan sa gitna ng mga kaklase ko habang sinasabi na ” Oha ang aga ko” na may kasing iling at taas ng kamay. Tapos biglang nagsalita yung host ng “You can now proceed to your respective classrooms.” Seryoso? Ganun na ako kalate? Mygeee naman. Ayun, napaglimot tuloy ako ng dahon sa katapat na garden. Arooooy yun ha! At least kasama ko pa rin yung isa kong kabarkada. Hindi pa rin talo!

Noong highschool ko din naranasan na kapag lalaban ka sa isang contest ay maghapon kang excuse sa klase, nasa speech lab o nasa lib lang para magreview magkwentuhan tapos libre pa ang pagkain maghapon. Daig pa ang patabaing baboy bago isabak sa giyera. Kaya nga masayang masaya ako kapag ako daw ay ilalaban kasi ibig sabihin maghapong pagpapahinga ang gagawin ko. Pero syempre, hindi yun nagpatuloy hanggang sa dulo. Kasi naman noong sa Physics talaga namang tinutukan ako ng review at binatbat ng problems ng coach ko. Tao po ako hindi robot! Tapos noong mismong araw ng contest, nagkataon na magpapangabot yung dalawang subject na lalabanan ko. Una ay The Life of Rizal, hindi pa tapos ay magsisimula na ang Physics. Sinenyasan na ako ng coach ko sa Physics ay nasa panlimang question pa lang sa difficult ng Rizal. Ang tanooooooong!! “Ano ang ginawa ni Rizal sa unang piso na nakuha niya bilang kabayaran para sa isa niyang tula noong siya ay bata pa?” At nakatunganga lang ako sa tanong na yan! Sabi pa ni Kuya paguwi ko, dapat daw ang sinagot ko ay ipinag Kara ni Rizal.

Eh di ayun nga, late ako sa Physics. Nagalit yung coach ko at hindi kami ng naglunch!! T.T Pero niyaya ako ni Mr.19 na kumain. Belat lang sa coach ko!! Ako pa din ang nagwagi. At yung plastic ng coke na libre niya ay nasa akin pa din hanggang ngayon! *kilegs. hahahaha! lande*

Madami pang mga pangyayari na tunay namang natatangi noong highschool! Yung maghapong walang klase kasi may practice para sa presentation, yung magtatago sa gym kasi ayaw maglinis, yung mala-infinty and beyond na outline na bakit nga ba tinawag pang outline, yung first crush at first enemy, yung GSP camp na nakaabot hanggang regional, yung pagtambay sa roof top ng building, yung pagattend sa activities ng mga club, yung mapatawag sa prefect of discipline dahil nakaPE uniform ka sa araw ng exam (eh bakit ba kasi hindi niyo ipinaalala na bawaaaaal? eksena tuloy ako sa office!!) , yung magcheer para sa basketball team ng school niyo at makipagaway ng asaran hanggang sa labas ng school, ang magpakareyna sa gitna ng kalsada habang naglalakad pauwi tapos mapapagalitan ng mga driver, yung kumain ng tuhog tuhog sa labas at bumili ng stick-o after, yung malate sa Physics tapos malam mo na walang dalang gamit yung groupmates mo para sa activity eh ikaw yung malalagot kasi leader ka, yung magpapasok ng trike sa loob ng campus kahit bawal at todo hatid ka pa sa harap ng building niyo at makakilala ng kabatch mo sa mismong practice days para sa graduation (sorry naman, hindi talaga kita kilala dati eh).

At ang pinaka hindi ko makakalimutan ay ang pagkain ng lunch. Yung kwentuhan at tawanan sa loob ng isang kainan na nagkanlong sa amin sa loob ng halos apat na taon. Nakakamis ang Beybes. Lahat sila. Yung asaran, yung tampuhan, yung lahat. At tanging doon lang sa kainan na yun ko nagagamit yung libreng sabaw, doon lang.

Kapag CPA na ako by October 2013, babalik ako sa lugar na yun. Gusto kong makita ang lugar kung saan ay naging masaya ako sa loob ng apat na taon.

At parang itinadhana ng panahon na kasabay ng paggraduate namin ay ang pagsasara non. Ang paglisan namin sa paaralan ay ang naging hudyat din ng pagkandado ng pinto ng Green House.

Kailan pumapasok ang pangangailangan ng pagsuko? Paano nga ba ang sumuko?

Mahirap isuko ang isang bagay lalo na kung matagal mo na itong ipinaglalaban. Paano nga ba pakakawalan ang isang minimithi? Kung ako ang tatanungin mo tungkol sa bagay na yan, wala kang mapipiga sa utak ko.

Ang pagsuko ay nagaganap sa kalagitnaan ng laban. Ito yung ipinaubaya mo na sa mga katunggali mo na itanghal ang mga sarili nilang panalo. Ito yung panahaon na sinalba mo na ang pagkatao mo sa lugmok ng pagkakadapa. Ito yung pinaghinaan ka na ng loob mo, yung punto na ayaw mo ng ipagpatuloy pa hanggang sa itinakdang dulo.

Ang hindi pagsuko sa gitna ng laban kahit nahihirapan na ay hindi isang kahangalan. Pinasok mo ang isang giyera at dapat kaya mo yung panindigan. Kung meron kang agam agam sa simula pa lang, idineklara mo ng talo ka. Wala ng punto para makipagsabakan ka pa sa unos. Dapat buo ang loob mo sa lahat ng desisyon mo.

Matapos maideklara ng panahon at ng mga pangyayari ang pagtatapos ng isang banggaan, doon palang papasok ang proseso ng pagtanggap. Hindi isang kaduwagan, hindi isang simbolo ng pagsuko. 

Iba ang pagsuko sa pagtanggap. 

Nasa gitna ka ng isang hamon na tinanggap mo? Ipagpatuloy mo. Sa mundong ating ginagalawan, talo ang hindi kayang panghawakan ang sariling desisyon.

You are waiting for something that you know will never happen and you’re completely aware of that.

Much of our lives is spent sleeping during which we often dream and relive the past, embellished now with frills that were never there, for our lives are often humdrum, never enriched with excitement, with the adrenaline of terror and even if there was terror, it does not surface in dreams as much as it should, for the mind can also be kind and does blot out those episodes of our existence that we can’t erase in our consciousness.

A song broke out behind them. It was familiar. Voices joined in on the singing, some out of tune, some out of time. They knew the words could have joined in themselves, except their voice would have been out of place. It was their song, sung in a circle with backs turned to them. Closed against the strange little apprentice.

The song stopped. They listened, waited for more words, but they were either swallowed by the wind or never spoken. He dropped his hands, turned to walk in the darkness. She thought that she heard one more sentence carried in the softest of breezes. She watched his figure completely vanish, those last words still blowing through her mind.

I will wait for you…

And then her tears ended. She wiped her eyes until her vision was no longer distorted through watery lenses. When she looked up, she saw a figure silhouetted against the glow of the city lights. It was a long distance away. A great distance but there was no mistaking its shape. It’s him.

I miss us. I really do. How we used to be in the last few months before everything started to fall apart. *music here*

I’ve been pushing hard to open up the door,
Trying to take us back to where we were before.
But I’m done I just can’t do this anymore.
Cause we can’t be mended,
So let’s stop pretending now.

I was browsing through my stuffs days ago when my eyes met a familiar book in my shelf. It was a book given by a friend. I wasn’t able to read it and I still don’t know why I don’t like to read such. *laughs* I opened the book and I saw something that made my heart skip a beat.

I miss you.

I miss how you used to greet me a pleasant morning. I miss how you used to sit beside me and whisper those words that my ears are longing for. I miss how you used to protect me from those craps by your simple words of encouragement. I miss how you used to call me special. I miss how you used to ask me to go with you just to have a talk. I miss your goodbyes in the late afternoon. I miss sharing my umbrella with you. I miss how you used to hold my head as I give you that I-hate-you look. I miss everything.

I miss how we used to tease each other after an examination. I miss how we used to exchange glances everytime we’re not beside each other. I miss how we used to talk late at night about our past conversations. I miss our chit chats. I miss our moments of boisterous laughter. I miss our moments of sharing secrets. I miss the old us.

Everything is just another used-to-be. Everything is just a memory. *music here*

We’ve been walking round in circles for some time,
And I think we should head for the finish line.
So believe me I, I am sorry I.. I am sorry.

We both drifted apart. We grew distance between us and I wonder why do we have to. But then, maybe this is better for now. Maybe, just maybe. *music here*

I wanted you to be there when I fall,
I wanted you to see me through it all,
I wanted you to be the one I loved,
I wanted you, I wanted you.

*Deep sigh* I know we are both happy now with our own ways. We are contented that we don’t totally let go of each other. The fact that we are still by each others side is better than losing each others company. Just like the old days but this time, there is a thin film that separates us.

You told me that you like her that much. I tried to draw a smile as you utter those confessions of yours. Who am I to judge and to accuse you of fooling me? You don’t love me in the first place. We are nothing, just friends so as you say. But now I can confidently say that I am over you. I am done with you and I swear that there are no hard feelings on my side. I will forever treasure how we used to be. I will always keep those words of yours. I will… and that’s a sure thing. 

That stupid guy used to be a good friend to me and I am sure that he will always be.